
දැස් වසාගෙන සැගවෙන්නට සිතෙයි
මබ හා මා අතර වු සුන්දර මතකය මැද
දැස් අගින් සැලෙනා කදුලු බිදු අතරින්
සැමදා සොයමි ඵ් රැව දකින තුරාවට
සිහින මාලිගා තැනු අපේ පෙම් ලොව
හැර දමා ගියේ ඹබ සිතකින්ද
අපමණ සෙනෙහසක් පිදු මසිතට
මෙතරම් දුකක් දුන්නේ ඹබ කෙලෙසද
විරභා වේදනාවෙන් තැවු මසිත
වෙනස් වන්නට වෙර දරමි සැමවිට
කෙලෙසද ඹබට දුන් අපමණ සෙනෙහස
සගවා ගන්නේ මියෙන තුරාවට...............
Ran - 08-06-11
වෙල්කම්!!
ReplyDeleteස්තුතියි සහෝ.... මේ මගේ first poem ඵක
ReplyDeleteහැබැයි 1st කියලනම් කියන්න අමාරුයි. දිගටම ලියමුකෝ බලන්න..
ReplyDeleteලස්සනයි... ඔය ෆස්ට් කියන්නේ බ්ලොග් එකේ ලියපු ෆස්ට් කියන අදහසනේ...
ReplyDeleteමේ මේ ඔන්න සාදරයෙන් පිළිගන්නවා...
1st ඵක කිව්ෙව් බ්ෙලාග් ෙඵෙක් කිව්ව ඵක. @ තෙනා්ජා අක්ෙක් Thankx...
ReplyDeleteලස්සනයි..
ReplyDelete:)
Thankx dear
ReplyDelete